هر چند هدفت از پرداختن به ديگران نيز هدايت آنها باشد ، چرا كه در محاسبه اولويتها ، اولويت از آن اين گروه مستضعف پاكدل است . به هر حال اين عتاب و خطاب خواه به شخص پيامبر ص باشد يا غير او بيانگر اين واقعيت مهم است كه اسلام و قرآن اهميت و احترام خاصى براى پويندگان راه حق مخصوصا از طبقات مستضعف قائل است . و به عكس موضعگيرى تند و خشنى در برابر آنها كه بر اثر وفور نعمت الهى ، مست و مغرور شده‌اند دارد ، تا آنجا كه خدا راضى نمىشود به خاطر پرداختن به آنان كمترين رنجشى در اين قشر مستضعف حق طلب پيدا شود . دليل آن نيز روشن است ، زيرا هميشه اين گروه پشتيبان مخلص اسلام و فريادرس پيشوايان بزرگ دين در مشكلات ، و ايثارگر ميدانهاى نبرد و شهادت بوده‌اند ، همانگونه كه امير مؤمنان على ع در فرمان معروف مالك اشتر مىفرمايد : و انما عماد الدين و جماع المسلمين و العدة للاعداء العامة من الامة ، فليكن صغوك لهم و ميلك معهم : « ستون دين ، و سرمايه اجتماع مسلمين ، و نيروى ذخيره در برابر دشمنان ، تنها همين توده مردمند ، لذا بايد به سخنان آنها گوش فرا دهى و علاقه خود را به آنها معطوف دارى ( 1 ) .

--> ( 1 ) نهج البلاغه : بخش نامه‌ها نامه 53 .